خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آسمان رسانم و گر بر هوا برممشت غبار خویش ز راهت کجا برم
۲
گر استخوان من بپذیرد سگ درتبر عرش ناز سایهٔ بال هما برم
۳
شایان دست بوس توام نیست نامه‌ایدریوزه‌ای به قاصد برگ حنا برم
۴
عمر به غم گذشته مباد آیدم به پیشخود را از این ستمکده رو بر قفا برم
صفحهٔ ۱ از ۳