خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نی سر تعمیر دل دارم نه تن می‌پرورممشت خاکی را به ذوق خون شدن می‌پرورم
۲
با نگاه دیدهٔ قربانیانم توأمی استبی‌نفس عمری‌ست خود را درکفن می‌پرورم
۳
صبر دارم تا کجا آتش به فریادم رسدتخم نومیدی سپندم سوختن می‌پرورم
۴
سایه وار آسودگیهایم همان آوارگی‌ستتیره روزم شام غربت در وطن می‌پرورم
صفحهٔ ۱ از ۳