خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه حاجتست به بند گران تدبیرمچو اشک لغزش پایی بس است زنجیرم
۲
اثر طرازی اشک چکیده آن همه نیستتوان به جنبش مژگان‌کشید تصویرم
۳
ز بسکه ششجهت از من‌گرفته است غباراگر به چرخ برآیم همان زمینگیرم
۴
ز یأس قامت خم‌گشته ناله‌ام نفس استشکسته‌اند به درد کمان تدبیرم
صفحهٔ ۱ از ۳