خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بس ضعیف مزاج جهان تدبیرمچو صبح تا نفس از دل به لب رسد پیرم
۲
هنوز جلوهٔ من در فضای بیرنگیستخیالم و به نگه کرده‌اند زنجیرم
۳
کسی به هستی موهوم من چه پردازدکه همچو خواب فراموش ننگ تعبیرم
۴
ز فرق تا به قدم حیرتم نمی‌دانمگشوده‌اند به روی‌که چشم تصویرم
صفحهٔ ۱ از ۳