خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سراغ عیش ز عمر نمانده می‌گیرماثر ز آتش در آب رانده می‌گیرم
۲
رمید فرصت و من غرهٔ خیال که منسوار توسن برق جهانده می‌گیرم
۳
سحر گذشت و شب آمد بیا که باز چو شمعرهی ز یاس به پایان رسانده می‌گیرم
۴
به وادیی که کشد حرص تشنه‌کام زبانعرق ز جبههٔ خجلت دمانده می‌گیرم
صفحهٔ ۱ از ۳