خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازمرساند قلقلِ مینا به رنگِ رفته آوازم
۲
عروجِ خاکساران آن‌قدر کوشش نمی‌خواهدچو گرد از جنبشِ پایی توان کردن سرافرازم
۳
مباش ای آرمیدن از کمینِ وحشتم غافلکفِ خاکسترم بی‌بال‌وپر جمع‌ست پروازم
۴
نگاهِ چشمِ عبرت جوهرِ آیینهٔ یأسمگسستن‌ها ز پیوندِ جهان تاری‌ست از سازم
صفحهٔ ۱ از ۳