خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبن سجدهٔ خود دار تفاخر چه فروشمدر راه تو افتاده سرم لیک به دوشم
۲
چون موج‌گهر پای من و دامن حیرتسعی طلبی بود که کرد آبله پوشم
۳
تغییر خیالی دهم و بگذرم از خویشبر رنگ سواد است جنون تازی هوشم
۴
خرسندی اوهام ز اسرار چه فهمدآنسوی یقین مژده رسانده‌ست سروشم
صفحهٔ ۱ از ۳