خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانم مژده آواز پای کیست در گوشمکه از شور تپیدنهای دل گردید کر گوشم
۲
حدیث لعلت از شور جهانم بیخبر داردگران شد چون صدف آخر به آب این گهر گوشم
۳
به گلشن بی تو می‌لرزم به خویش از نوحهٔ بلبلمباد از شعلهٔ آوازگیرد در شررگوشم
۴
غبار ریزش اشک و گداز ناله‌گیر از منکه من ازپردهٔ دل تا سواد چشم تر گوشم
صفحهٔ ۱ از ۳