خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چکیدنهای اشکم یا شکست شیشهٔ رنگمنفس دزدیده می‌نالم نمی‌دانم چه آهنگم
۲
به ناموس ضعیفی می‌کشم بار گرانجانیندامتگاه مینایی‌ست خلوتخانهٔ سنگم
۳
نمی‌دانم چه خواهد کرد حیرت با حباب منکه دریا عرض توفان دارد و من یک دل تنگم
۴
حنایم یک فلک بر بخت سبز خویش می‌بالدکه با هر بی‌پر و بالی به پایی می‌رسد رنگم
صفحهٔ ۱ از ۳