خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بس که از آواز دش وامانده‌ام زین راه منوی بس که از آواز قش گم کرده‌ام خرگاه من
۲
کی وارهانی زین قشم کی وارهانی زین دشمتا دررسم در دولتت در ماه و خرمنگاه من
۳
هر چند شادم در سفر در دشت و در کوه و کمردر عشقت ای خورشیدفر در گاه و در بی‌گاه من
۴
لیکن گشاد راه کو دیدار و داد شاه کوخاصه مرا که سوختم در آرزوی شاه من
صفحهٔ ۱ از ۲