خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد ازین از صحبت این دیو مردم رم کنمغول چندی در بیابان پرورم آدم‌کنم
۲
در مزاج بدرگان جز فحش کم دارد اثرزخم سگ را بی لعاب سگ چسان مرهم‌کنم
۳
عالمی رنج توقعهای بیجا می‌کشدکوس شهرت انتظاران بشکنم یا نم‌کنم
۴
چون خبیث افتاد طبع از طعن خبث‌اش ننگ نیستخوک را حلواکشم در پیش تا ملزم‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۴