خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از انفعال عشرت موهوم آگهمای چرخ پر مکن قدح هاله از مهم
۲
صبح ازل شکوفهٔ اشکم بهار داشتهم در پگاه بود چراغان بیگهم
۳
شمعم فروتنی ز مزاجم نمی‌رودهر چند سر به اوج کشم مایل چهم
۴
پا درگل کدورتم از التفات جسمگر اندکی ز وهم برآیم منزهم
صفحهٔ ۱ از ۳