خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرصت‌کمین پرواز چون نالهٔ سپندیمچندان که سر به جیبیم چین گشتهٔ کمندیم
۲
طاقت به زیر گردون خفت شکار پستی استهرگاه پر شکستیم زین آشیان بلندیم
۳
پرواز خاک غافل در دیده‌ها غبار استعمری‌ست از فضولی ردیم ناپسندیم
۴
امروز هیچکس نیست شایستهٔ ستودنمضمون تهمتی چند با ناقصان چه بندیم
صفحهٔ ۱ از ۳