خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جغد ویرانهٔ خیال خودیمپر فشان لیک زیر بال خودیم
۲
شمع بخت سیه چه افروزدآتش مردهٔ زگال خودیم
۳
رنگ کو تا عدم بگرداندعالمی رفت و ما به حال خودیم
۴
غم اوج، حضیض جاه کراستعشرت فقر بی‌زوال خودیم
صفحهٔ ۱ از ۳