خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صفای دل به چراغ بقا دهد روغننفس نلغزد از آیینه تا بود روشن
۲
گواه پستی فطرت عروج دعوتهاستسخن بلند بودتا بلند نیست سخن
۳
به غیر هیچ نمی‌زاید از خیالاتتبه باد چند شوی چو حباب آبستن
۴
لباس وهم نیرزد به خجلت تغییرمباش زنده به رنگی‌که بایدت مردن
صفحهٔ ۱ از ۴