خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخت جانی هرکجا آید به عرض امتحانمغز ما را چون صدف خواهد برآورد استخوان
۲
تیره بختی دارد از اقبال رنگ ما نشانمی‌کند فانوس شب روشن چراغ کهکشان
۳
از خم مژگان برون تاز است پرواز نگاهوحشت ما بال و پر کرده‌ست اندر آشیان
۴
در بیابانی که می‌بالد رم دیوانه‌اممی‌کنند از نقش پا مقراض وحشت آهوان
صفحهٔ ۱ از ۴