خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش عشرت است دمبدم از غم‌گریستندرزندگی چو شمع پی هم‌گریستن
۲
آنرا که نیست رنگ خلاصی ز چاه طبعچون دلو لازم است به‌عالم‌گریستن
۳
غرق است پای‌تا به‌سر اندرمحیط اشکباید سبق‌گرفت ز شبنم‌گریستن
۴
بنیاد ما ز اشک چو شبنم رود به باداجزای ما چو شمع کند کم گریستن
صفحهٔ ۱ از ۲