خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغم ز ابر دیده به شبنم گریستنیعنی که بیش از این نتوان کم گریستن
۲
ای دیده با لباس سیه‌گریه‌ات خوش استدارد گلاب جامهٔ ماتم گریستن
۳
بر ساز زندگانی خود نیز خنده‌ایتا چند در وفات اب و عم گریستن
۴
تو ابن آدمی گرت امید رحمتی استمیراث دیده گیر ز آدم گریستن
صفحهٔ ۱ از ۳