خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روانی نیست محو جلوه را بی‌آب‌گردیدنسزدکز اشک آموزد نگاه ما خرامیدن
۲
به داد حسرت دل کس نمی‌پردازد ای بلبلچوگل می‌باید اینجا از شکست رنگ نالیدن
۳
فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کنقیامت نغمه‌ای حیفست سر در تار دزدیدن
۴
که می‌داند کجا رفتند گلچینان دیدارتهم از خورشید می‌باید سراغ سایه پرسیدن
صفحهٔ ۱ از ۳