خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چقدر بهار دارد سوی دل نگاه کردنبه خیال قامت یار دو سه سرو آه کردن
۲
کس از التفات خوبان نگرفت بهره آسانره سنگ می‌گشاید به دل تو راه کردن
۳
ز قبول و ردّ میندیش که مراد سایل اینجادم جرأتی‌ست وقف لب عذرخواه کردن
۴
به غرور جاه و شوکت ز قضا مباش ایمنکه به تیغ مرگ نتوان سپر از کلاه کردن
صفحهٔ ۱ از ۳