خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دمی ز عبرت اگر خم کند حیا گردنسر غرور نبندد به دوش ما گردن
۲
ز سر خیال رعونت برآر و ایمن باشرگی‌ست آنکه ز تن می‌کند جدا گردن
۳
ز خود نمایی طاقت نمی‌توان برخاستبه‌حکم خجلت اگر بشکند عصاگردن
۴
چه ممکن‌ست که ظالم رسد به اوجِ کمالمگرکشیدن دارش کند رسا گردن
صفحهٔ ۱ از ۴