خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به این واماندگی مطلق عنان خواهم شدنگام اول در رهت سنگ نشان خواهم شدن
۲
جبههٔ من درکمین سجده‌ای فرسوده استعالمی را قبله‌ام‌گر آستان خواهم شدن
۳
اینقدر کز خود به فکر جستجویت رفته‌امگر نگردم بی‌نشان عنقا نشان خواهم شدن
۴
خاکساری نیست آن تخمی‌که پا مالش‌کنندبا زمینی گر بسازم آسمان خواهم شدن
صفحهٔ ۱ از ۳