خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خلقی‌ست غافل اینجا از کشتن و درودنچون خوشه های گندم صد چشم و یک غنودن
۲
گل کردن حقیقت چندین مجاز جوشاندبر خویش پرده ها بست این نغمه از سرودن
۳
گر نوبهار هستی این رنگ جلوه داردنتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن
۴
آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیاییچشم هزار دام‌ست در راه پر گشودن
صفحهٔ ۱ از ۳