خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز رهِ هوس، به تو کی رسم؟ نفسی ز خود نرمیده منهمه حیرتم! به کجا روم؟ به رهت سری نکشیده من
۲
به چه برگ، سازِ طرب کنم؟ ز چه جام نشئه طلب کنم؟گلِ باغِ شعلهْ نچیده من، مِیِ داغِ دلْ نچشیده من
۳
چو گل آنکه نسخهٔ صد چمن، ز نقابِ جلوه گشوده: توچو می آنکه عشرتِ عالمی ز گدازِ خود طلبیده: من
۴
چه بلا ستمکش غیرتم، چقدَر نشانهٔ حیرتمکه شهیدِ خنجر نازِ تو، شده عالمی و تپیده من
صفحهٔ ۱ از ۳