خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بسکه ضعف طاقت بوسید روی زانوخط جبین غلط خورد آخر به موی زانو
۲
آبم درین ادبگاه از شرم غفلت شرمسر بر هوا نشاید تسلیم خوی زانو
۳
کو معبد حضوری کز ما برد رعونتصد حیف پیرگشتیم در جستجوی زانو
۴
هر جلوه را درین بزم آیینه است منظورتمثال دل مجو‌بید نادیده روی زانو
صفحهٔ ۱ از ۳