خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به اوج قدس فرش آستان انداختهسجده در بارت زمین بر آسمان انداخته
۲
هرکجا پایی به راهت برده عجز لغزشیبر سپهر ناز طرح کهکشان انداخته
۳
شمع خلوتگاه یکتایی به فانوس خیالکرده مژگان باز و آتش در جهان انداخته
۴
دستگاه حیرتت در چارسوی آگهیجنس هر آیینه بیرون دکان انداخته
صفحهٔ ۱ از ۵