خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر اوج بی‌نیازی اگر وارسیده‌ایتا سر به پشت پا نرسد نارسیده‌ای
۲
ای نردبان طراز خمستان اعتبارچون نشئه تا دماغ به صد جا رسیده‌ای
۳
این ما و من ترانهٔ هر نارسیده نیستحرفت ز منزلیست که گویا رسیده‌ای
۴
کو منزل و چه جاده خیالی دگر ببندای میوهٔ رسیده به خود وارسیده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۴