خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی بر باد رفت از سعی بی‌پا و سریخامه‌ها در مشق لغزش‌گم شد از بی‌مسطری
۲
فرصت جمعیت دل نوبهار مدعاستغنچه خسبی‌ها مقدم گیر بر گل بستری
۳
گفتگو بنیاد تمکینت به توفان می‌دهدگر همه‌کهسار باشی زین صداها می‌پری
۴
بی‌محابا دم مزن گر پاس دل می‌بایدتبا نفس دارد حباب آیینهٔ میناگری
صفحهٔ ۱ از ۲