خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خطاپرست مباش ای ز راستی عاریکه گر سپهر شوی می‌کشی نگو نساری
۲
جهان ز شوخی نظّارهٔ تو کهسارستبه چشم بسته نظر کن بهار همواری
۳
قبول آفت هرکس بقدر حوصله استبه تیغ می‌کند اینجا طرف جگر داری
۴
چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیستتبسمی که همان چین دامن انگاری
صفحهٔ ۱ از ۴