خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نیست در این میکدهها دور تمامیقانع چو هلالیم به نصف خط جامی
۲
در ملک قناعت به مه و مهر مپردازگر نان شبی هست و چراغ سر شامی
۳
این باغ چه دارد ز سر و برگ تعینتخم، آرزوی پوچ و، ثمر، فطرت خامی
۴
بنیاد غرور همه بر دعوی پوچ استدر عرصهٔ ما تیغ‌کشیده‌ست نیامی
صفحهٔ ۱ از ۳