خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برداشتن دل ز جهان کرد گرانیکز پیری‌ام آخر به خم افتاد جوانی
۲
مهمیز رمی نیست چو تکلیف تعلقنامت نجهد تا به نگینش ننشانی
۳
ای بیخبر از ننگ سبکروحی عنقاتا نام تو خفت کش یادی‌ست گرانی
۴
سر پنجهٔ تسخیر جهانت به چه ارزددست تو همان‌ست که دامن نفشانی
صفحهٔ ۱ از ۴