خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تمثال خیالیم چه زشتی چه نکوییای آینه بر ما نتوان بست دورویی
۲
ناموس حیا بر تو بنازدکه پس از مرگبا خاک اگر حشر زند جوش نرویی
۳
هوشی که چها دوخته‌ای از نفسی چندچاک دو جهان را به همین رشته رفویی
۴
ترتیب دماغت به هوس راست نیایدخود را مگر ای غنچه‌کنی جمع و ببویی
صفحهٔ ۱ از ۵