خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مجنون که عیشش از غم لیلی شود لذیذحرمان به کام او چو تمنا شود لذیذ
۲
حشمت به لذت است ولی که رسد به صلحکی اضطراب همچو تسلی شود لذیذ
۳
این تلخ گریه را شکرآمیزش کن به خندتا گریه ام چو خنده به سلمی شود لذیذ
۴
بی تربیت شمائل حسنت کمال یافتبی آفتاب میوهٔ طوبی شود لذیذ
صفحهٔ ۱ از ۲