خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان منوان حرف نمی‌گنجد در صحن بیان من
۲
می گردد تن در کد بر جای زبان خوددر پرده آن مطرب کو زد ضربان من
۳
هم ساغر و هم باده سرمست از آن ساقیهم جان و جهان حیران در جان و جهان من
۴
از غیب یکی لعلی در غار جهان آمدوان لعل شده حیران در عزت کان من
صفحهٔ ۱ از ۳