خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت آمد توبه را شکستنوز دام هزار توبه جستن
۲
دست دل و جانها گشادندست غم را ز پس ببستن
۳
معشوقه روح را بدیدنلعل لب او به بوسه خستن
۴
در آب حیات غسل کردندر وی تن خویش را بشستن
صفحهٔ ۱ از ۲