خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس رنج در آماجگه عشق تو بردیممردیم و خدنگی ز کمان تو نخوردیم
۲
با سوز دلی گرمتر از آتش بهمنچون آب دی از سردی مهر تو فسردیم
۳
بی‌ماه رخت همچو حکیمان رصد بندشب تا به سحر ثابت و سیاره شمردیم
۴
در بزم صفا صاف‌خوران صدر نشینندما زیرنشینان صف آلودهٔ دردیم
صفحهٔ ۱ از ۲