خلوتی با قاآنی
غزل شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهاییچه شود کز دلم امروز گره بگشایی
۲
ور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی منکه من از خویش روم چون تو ز در بازآیی
۳
کاش از مادر آن ترک بپرسند که توگر نیی از پریان از چه پری می‌زایی
۴
شاه بایدکه خراج شکر از وی گیردکه دکان بسته ز شرم لب او حلوایی
صفحهٔ ۱ از ۲