خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهنبر مرید مرده خوانم اندراندازد کفن
۲
خود مرید من نمیرد کآب حیوان خورده استوانگهان از دست کی از ساقیان ذوالمنن
۳
ای نجات زندگان و ای حیات مردگاناز درونم بت تراشی وز برونم بت شکن
۴
ور براندازد ز رویت باد دولت پرده‌ایاز حیا گل آب گردد نی چمن ماند نه من
صفحهٔ ۱ از ۵