خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتنآستین را می فشاند در اشارت سوی من
۲
همچو چشم کشتگان چشمان من حیران اووز شراب عشق او این جان من بی‌خویشتن
۳
زیر جعد زلف مشکش صد قیامت را مقامدر صفای صحن رویش آفت هر مرد و زن
۴
مرغ جان اندر قفس می کند پر و بال خویشتا قفس را بشکند اندر هوای آن شکن
صفحهٔ ۱ از ۳