خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از باغ جهان رَخت ببستیم و گذشتیمشاخی ز درختی نشکستیم و گذشتیم
۲
دامن‌کشِ ما بود فریبِ غم ناموسزین کشمکش بیهده رستیم و گذشتیم
۳
هر گه که به ما راحتیان راه گرفتندلختی دل آن طایفه جستیم و گذشتیم
۴
پا بست در آتش زدن و رفتن از این دشتخود را به دل سوخته بستیم و گذشتیم
صفحهٔ ۱ از ۲