خلوتی با عرفی
غزل شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیمتا هست فرصتم ادب خویش می کنیم
۲
نایاب گوهریست مرادم و گر نه مندریوزه از نوانگر و درویش می کنیم
۳
بیهوده رفتنم ز فروماندگی به استتا خضر نیست رهبری خویش می کنیم
۴
دانم که نیست چاره و هر دم ز اضطرابآزار عقل مصلحت اندیش می کنیم
صفحهٔ ۱ از ۲