خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق رندی که او همدرد ماستجام دُرد درد او ما را دواست
۲
هر که او از خویش بیگانه بودگو بیا اینجا که با ما آشناست
۳
ساقی مستیم و جام می به دستمی پرست رند سرمستی کجاست
۴
موج بحر ماست دریای محیطحوض کوثر جرعه ای از جام ماست
صفحهٔ ۱ از ۲