خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۱۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پادشاهی چه بندگی خداستبندگی کن که پادشاه گداست
۲
از هوا بگذر و خدا را جوهرچه غیر ازویست باد هواست
۳
بر درش هر که خلوتی داردفارغ از خانقاه هر دو سراست
۴
دُرد دردش دوای درد دلستدرد دل خوشتر از هزار دواست
صفحهٔ ۱ از ۲