خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که باشد همچو سید حق پرستحق توان گفتن چو از باطل برست
۲
آن یکی در هر یکی خوش می نگردر دو عالم آن یکی را می پرست
۳
آفتاب و ماه می بینیم ماگرچه ما را در نظر نور خوراست
۴
جز وجود او وجودی هست نیستغیر او نبود وجود هرچه هست
صفحهٔ ۱ از ۳