خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را گشت سر از غایت برگردیدنساکنان را همه سرگشته تواند دیدن
۲
هر کی از ضعف خود اندر رخ مردان نگردبر دو چشم کژ او فرض بود خندیدن
۳
هر کی صفرا شودش غالب از شیرینیتلخ گردد دهنش گاه شکر خاییدن
۴
عقل میدانی او خود خر لنگ افتاده استدر براق احدی دید کسی لنگیدن
صفحهٔ ۱ از ۳