خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدنبه خدا که ز تو آموخت کمر بندیدن
۲
به خدا چرخ همان دید که من دیدستمور نه دیدی ز چه بودیش به سر گردیدن
۳
گفتم ای نی تو چنین زار چرا می نالیگفت خوردم دم او شرط بود نالیدن
۴
گفتم ای ماه نو این جمله گداز تو ز چیستگفت کاهش دهدم فایده بالیدن
صفحهٔ ۱ از ۲