خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۲۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در محبت جان اگر بازی خوش استگر کنی بازی چنین بازی خوشست
۲
یار کرمانی اگر بازی خوش استدلبر سرمست شیرازی خوشست
۳
رند سر مستیم و با ساقی حریفبا حریف خویش پردازی خوشست
۴
چند گردی تو به خود گرد جهانیک دمی با خویش پردازی خوشست
صفحهٔ ۱ از ۳