خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بندگی کن که کار نیک آن استاین چنین کار کار نیکان است
۲
دل ما دلبری که می بیندجان به او می دهد که جانان است
۳
آفتابی به مه شده پیداگرچه او هم به ماه پنهان است
۴
موج و بحر و حباب و قطرهٔ آبنزد ما هر چهار یکسان است
صفحهٔ ۱ از ۲