خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاری که ز ملک آشنائی استداند که قماش ما کجائی است
۲
زاهد بر مست اگر کند میلآن میل به نزد ما هوائی است
۳
سلطانی این جهان فانیبا همت عارفان گدائی است
۴
عاشق ز بلا اگر گریزددر مذهب عشق بی وفائی است
صفحهٔ ۱ از ۲