خلوتی با شاه نعمت‌الله ولی
غزل شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد عشقش دوای جان من استدُرد دردش شفای جان من است
۲
جان من تا گدای حضرت اوستشاه شاهان گدای جان من است
۳
جان من در هوای اوست مدامهمه جان در هوای جان من است
۴
حال جان مرا کسی داندکه چو من آشنای جان من است
صفحهٔ ۱ از ۲